De pers over De Movo tapes.'Nu al een kritisch eindoordeel vellen over De Movo tapes is bovendien onmogelijk. Want meer nog dan de delen van De tandeloze tijd lijkt deze proloog vast te zitten in het grotere geheel. Een veel groter geheel, groter nog dan De tandeloze tijd. Moge er ook aan ‘Homo duplex’ geen einde komen.”
- Jeroen De Preter, De Morgen, 19 februari 2003.
“Er is in het Nederlandse taalgebied niet één schrijver die hoogdravende filosofische theorieën kan omtoveren tot zulk sprankelend, van leven lillend proza als A.F.Th.”
- De Morgen, 19 februari 2003
“A.F.Th is aan een eigen genre begonnen waarbinnen niet meer het verhaal de boventoon voert, maar waarin de menselijke stem de lijnen van het verhaal inkadert. De discussie is geopend.”
“[…] Voor wie enigszins thuis is in de Griekse mythologie is het snel duidelijk dat hier Apollo spreekt, god van het licht. [..] Ook zonder goden zou A.F.Th een hartverscheurend verhaal kunnen bedenken en dat opschrijven in de hartverscheurende stijl die hij tot in zijn vingertoppen beheerst. Of laat hij dat liever over aan A.F.Th van der Heijden over?”
- Kees ’t Hart, De Groene Amsterdammer, 22 februari 2003
“Ik twijfel niet: De Movo tapes is een erg bijzonder boek, overvol overweldigend verbaal vuurwerk – ook al schitteren er vooral aanzetten, beloftes en aankondigingen van wat verderop in de cyclus nog komen moet.”
Bart Vanegeren, De Groene Amsterdammer, 22 februari 2003
“Het resultaat is een elektriserend epos, het bewijs dat er binnen de begrenzingen van het artistieke domein wel degelijk gradaties bestaan. In De Movo tapes danst de taal, vunzig en wonderschoon, in vergelijking waarmee zelfs de tango verbleekt tot een gestileerde variant van de horlepiep: de man leidt, de vrouw heeft te volgen, ‘while the bandoneon gently weeps… Kinderspel, geplaatst naast een boek waarin de hele Aarde als een theatrale piste wordt opgevoerd. A.F.Th doet het voor niet minder dan Shakespeare ( en Sophokles, en de Vergilius van de ‘Metamorfosen), die zijn stukken in het Globe Theatre liet opvoeren.”
“Uit onze moerasdelta komt dit flonkerende boek als een menhir te voorschijn, door geen zuinige scepticus poreus te bijten. A.F.Th trekt ten strijde!”
“Kortom: borsalino, baseballcap, bivakmuts áf: met de handen rauw geklapt in een staande ovatie, biddend om een encore, kijken we uit naar ‘Moeilijke voeten, Hom Duplex 1’. Heimelijk hopend dat aan dit project géén einde komt.”
- Arjan Peters, De Volkskrant, 14 februari 2003
“De Movo tapes vormen een pulserend meesterwerk van een schrijver die graag walgend en gebiologeerd in de derrie van de werkelijkheid rondloopt om er orde en structuur in te ontdekken. En zo wiekt uit deze dionysische baaierd ten slotte toch nog een apollinisch ideaal op.”
- Rob Schouten, Trouw, 15 februari 2003
“Inderdaad, het is schaamteloos over the top, het ligt er duimendik bovenop. Maar het is, ondanks de talloze Céliniaanse drie puntjes, tegelijkertijd zo goed geschreven, met zoveel overbloesemend talent, dat alle eventuele bezwaren moeiteloos worden teruggedrongen door alle in de tekst aanwezige kwaliteiten. Een vorm van evenwichtskunst die je op deze manier zelden tegenkomt.”
- Arnold Heumakers, NRC Handelsblad, 14 februari 2003
“Maar de ban, het vertelplezier, de zuigkracht van De Movo tapes zal ook te maken hebben met de taal waarin deze roman gesteld is. Met de vele associaties en onverwachte dwarsverbanden die de tekst rijk is, hallucinanter, grimmiger en extremer dan in zijn eerdere cyclus.”
- Jeroen Vullings, Vrij Nederland, 15 februari 2003
“Zo hangt deze roman in een web van verhalen, zoals de roman zelf tientallen verhalen bevat. Uit dit web zal de komende zes, zeven, acht of wie weet hoeveel jaar geen ontsnappen mogelijk zijn.”
- Elsevier, 15 februari 2003
